Ergens in de jaren tachtig zat ik op de vloer voor de televisie. Dicht genoeg bij het scherm om daar tegenwoordig minstens drie opvoedkundige waarschuwingen voor te krijgen.

Op het convexe tv-scherm: een overdreven gespierde blonde man met een veel te groot zwaard.

Prince Adam hield het wapen boven zijn hoofd en sprak de woorden die iedere jongen van mijn leeftijd kende: “By the power of Grayskull…”

Een paar seconden later was hij He-Man. De sterkste man van het universum.

Ruim veertig jaar later is hij terug…

In de 2026-filmversie van Masters of the Universe keert Prince Adam na vijftien jaar terug naar Eternia. Zijn thuiswereld is in handen gevallen van Skeletor. Adam moet zijn oude bondgenoten terugvinden, de strijd aangaan met de slechterik en zijn vazallen, en ontdekken wie hij werkelijk is.

Ik heb ervan genoten. De film is kleurrijk en een beetje kitscherig. De hoofdpersonen zijn sympathiek. Het roze overhemd van Adam, de persiflage op HR-taal, de leiderschapsblunders van He-Man en Skeletor – de film neemt zichzelf niet te serieus terwijl er toch een serieuze laag onder ligt.

Is het een nieuw verhaal? Niet bepaald. En dát maakt het interessant.

We vertellen al duizenden jaren hetzelfde verhaal

Strip de vliegende voertuigen, magische wapens, flexende spierbundels, grijnzende schedel en speelgoed om aan kinderen te verkopen weg. En er blijft een verhaal over dat we al heel lang kennen.

Iemand leeft z’n leven. Dan gebeurt er iets waardoor de vertrouwde wereld niet meer voldoet. De held-tegen-wil-en-dank krijgt een dwingende oproep om op reis te gaan. Ontmoet bondgenoten en tegenstanders. Krijgt tegenslagen. Twijfelt. Valt en staat weer op. Groeit. Vecht. Verkrijgt iets waardevols. En keert uiteindelijk veranderd terug.

Joseph Campbell beschreef dat patroon als The Hero’s Journey. Je vindt varianten ervan in eeuwenoude mythologie, maar ook in Star Wars, The Matrix, Harry Potter, The Lord of the Rings – en natuurlijk in Masters of the Universe.

Waarom blijven we daar in vredesnaam naar kijken?

Omdat ons brein dol is op verhalen. En omdat een goed verhaal iets doet wat een PowerPoint-slide met bullets zelden voor elkaar krijgt: het laat ons beleven, meeleven en daardoor intenser leven.

En toen kwamen we op kantoor…

Daar lijkt soms een andere natuurwet te gelden. Zodra we een vergaderruimte binnenstappen, verdwijnen de helden, verrassingen en emoties uit onze communicatie.

We vertellen dingen als: “In Q3 hebben we binnen workstream 2 drie belangrijke milestones gerealiseerd, waarbij de belangrijkste KPI’s grotendeels in lijn liggen met de vooraf geformuleerde targets.”

Feitelijk gezien is daar weinig mis mee. Maar probeer het morgen nog maar eens na te vertellen. En erop aan te gaan.

Dat is opvallend. Want ook in organisaties wemelt het van de verhalen:

Een klant die bijna vertrok. Een project dat dreigde te ontsporen. Een medewerker die iets zag wat iedereen over het hoofd zag. Een prototype dat na 39 mislukkingen eindelijk werkte. Een directeur die een tegennatuurlijke beslissing nam. En… En…

Daarin zit goud. Want dit soort momenten maken strategie, beleid, veranderingen, innovaties en ideeën menselijk.

Je hoeft niet elke keer een verhaaltje uit je mouw te schudden

Storytelling betekent niet dat je voortaan iedere kwartaalpresentatie moet beginnen met: “Er was eens…”. En je hoeft ook niet van iedere update een Netflix-serie te maken.

Een verhaal is niet je hele communicatie. Het ondersteunt en verrijkt je boodschap.

Een verhaal kan een abstract idee concreet maken. Een verandering invoelbaar maken. Een visie zin geven. Een presentatie openen. Een ingewikkeld onderwerp illustreren. Of ervoor zorgen dat één belangrijk punt blijft hangen nadat de andere 47 slides allang zijn vergeten.

Soms heb je daarvoor tien minuten nodig. Soms nog geen minuut. En soms maar één zin.

Waar is jouw Skeletor?

Als professional, leider of ondernemer ben je geneigd om zo snel mogelijk te communiceren over de oplossing. Mogen we u presenteren… Het plan. Het product. De strategie. Het veranderprogramma. De innovatie. De cijfers.

Maar verhalen gaan niet alleen over de oplossing. Ze beginnen met iets dat schuurt, iets dat niet klopt.

Luke Skywalker heeft het behoorlijk saai op Tatooine.
Frodo krijgt een ring die hij liever niet had gekregen.
Neo merkt dat er glitches zitten in zijn wereld.
En Prince Adam heeft last van, in ieder geval, Skeletor.

Zonder probleem geen spanning. Zonder spanning geen verhaal. En zonder verhaal moet je boodschap het vooral hebben van bulletpoints, grafieken en de hoop dat iedereen nog wat aandacht overheeft terwijl de smartphone lonkt.

Vraag jezelf daarom eens af wanneer je je volgende presentatie voorbereidt:
Wat staat er hier eigenlijk op het spel? Wie wil wat bereiken? Wat houdt ons tegen? Wat gebeurt er als we niets doen? Hoe ziet de wereld eruit als het wél lukt? Dus welk avontuur gaan we aan? Met welke helden?

Dan ben je ineens geen informatie meer aan het overdragen. Dan neem je mensen ergens in mee. Dan VOELEN we het allemaal.

I have the power!

Het mooie is: storytelling is geen magische gave waarmee sommige mensen geboren worden. Het is een vaardigheid.

Je kunt leren hoe je spanning opbouwt. Hoe je informatie doseert. Hoe je personages neerzet. Hoe je een abstract punt omzet in een concreet beeld. Hoe je anekdotes gebruikt. Hoe je metaforen inzet. Hoe je een publiek nieuwsgierig maakt naar de volgende zin of slide. En: hoe je tussen alle feiten en cijfers het verhaal ontdekt dat het vertellen waard is.

Daarvoor hoef je geen magisch zwaard boven je hoofd te houden.

Wel moet je oefenen, op je bek gaan en het weer proberen.

Dus de volgende keer dat je voor een groep staat met een presentatie of voorstel, kijk dan nog één keer naar je slides. Staat alles erop? Mooi. En stel jezelf daarna de vraag: Wat is het verhaal dat maakt dat mensen erom geven?

De Masters of the Universe wisten het allang:
Je hebt de Power. Je moet ‘m gewoon leren gebruiken.

Een beter verhaal maken en uitdragen? Jouw visie en strategie ontwikkelen? Je leiderschap meer momentum geven? Laten we eens praten!